Sadzonki geranium – anginka

Bardzo dobrze ukorzenione, sprzedawane razem z doniczką

Wysokość sadzonki: około 20–30 cm

Sadzonki są mocne i bardzo dobrze ukorzenione. Każda roślina sprzedawana jest razem z doniczką, aby podczas transportu i przesadzania nie uszkodzić rozwiniętego systemu korzeniowego.

Geranium, anginowiec, anginka oraz pelargonia pachnąca to popularne nazwy rośliny, którą doskonale znały nasze babcie i mamy. Przez lata była obecna na domowych parapetach nie tylko jako ozdoba, lecz również jako jedno z podstawowych ziół wykorzystywanych w ludowych recepturach.

Charakterystyka anginki

Geranium ma zielone, ząbkowane liście pokryte delikatnymi włoskami. Po ich lekkim potarciu uwalnia się intensywny, cytrynowo-różany zapach.

Liście zawierają aromatyczne olejki eteryczne, geraniol, flawonoidy, garbniki, kwasy organiczne oraz witaminę C. W dawnym zielarstwie przypisywano im właściwości:

• antyseptyczne,
• przeciwbakteryjne,
• przeciwzapalne,
• łagodzące,
• przeciwbólowe,
• uspokajające,
• odświeżające,
• wspierające przy podrażnieniu gardła i dróg oddechowych.

Tradycyjne zastosowanie anginki

W domowym zielarstwie anginkę wykorzystywano tradycyjnie:

• przy bólu gardła i anginie,
• przy przeziębieniu i kaszlu,
• podczas chrypki,
• do płukania jamy ustnej i gardła,
• przy bólu ucha,
• przy bólach stawów i mięśni,
• dla wyciszenia i ułatwienia zasypiania,
• przy napięciu nerwowym,
• w tradycyjnej pielęgnacji skóry trądzikowej i podrażnionej,
• do odstraszania much i komarów,
• jako aromatyczną roślinę poprawiającą atmosferę w pomieszczeniu.

Anginka na gardło i drogi oddechowe

Anginka zawdzięcza swoją nazwę tradycyjnemu stosowaniu przy bólu gardła, chrypce i anginie. Dawniej rozcierano świeże liście, aby uwolnić ich aromatyczny olejek, a następnie przygotowywano z nich napary i płukanki.

Letnim naparem płukano jamę ustną oraz gardło. Herbatę z dodatkiem anginki pito tradycyjnie podczas przeziębienia, kaszlu i sezonowego osłabienia górnych dróg oddechowych.

Tradycyjne zastosowanie przy bólu ucha

Jednym z najbardziej znanych ludowych zastosowań anginki był ból ucha. Dawniej rozgnieciony liść przykładano w okolicy bolącego ucha jako aromatyczny okład, wykorzystując przypisywane roślinie działanie łagodzące, przeciwzapalne i przeciwbólowe.

Liścia ani soku z geranium nie należy jednak umieszczać głęboko w przewodzie słuchowym.

Napar z liści geranium

W tradycyjnych recepturach jeden świeży, umyty i rozdrobniony liść zalewano szklanką gorącej wody, pozostawiano pod przykryciem na około 10–15 minut, a następnie przecedzano.

Tak przygotowany napar stosowano dawniej:

• do płukania gardła i jamy ustnej,
• jako aromatyczny napój podczas przeziębienia,
• przy napięciu nerwowym,
• wieczorem dla wyciszenia,
• zewnętrznie do przemywania skóry.

Geranium na uspokojenie

Cytrynowo-różany zapach liści był wykorzystywany w domowej aromaterapii. Doniczkę ustawiano w sypialni lub pomieszczeniu przeznaczonym do odpoczynku.

Wierzono, że aromat anginki:

• pomaga się wyciszyć,
• łagodzi napięcie po ciężkim dniu,
• ułatwia zasypianie,
• sprzyja spokojnemu odpoczynkowi,
• wspomaga zachowanie równowagi nerwowej,
• tradycyjnie wspiera uspokojenie pracy serca i ciśnienia.

Okłady na stawy i mięśnie

Rozdrobnione liście geranium wykorzystywano również jako zewnętrzne okłady. Przykładano je tradycyjnie do bolących stawów, napiętych mięśni oraz miejsc dotkniętych obrzękiem.

Liście można delikatnie rozgnieść, aby uwolnić olejki eteryczne, zawinąć w gazę i przyłożyć do skóry na krótki czas.

Tradycyjna pielęgnacja skóry

Geranium wykorzystywano przy cerze tłustej, trądzikowej i skłonnej do podrażnień. Naparem przemywano skórę, natomiast olejek geraniowy dodawano do kąpieli, masażu i domowych kosmetyków.

Tradycyjnie przypisywano mu właściwości:

• oczyszczające,
• antyseptyczne,
• łagodzące zmiany trądzikowe,
• wspierające pielęgnację przy egzemie,
• przeciwutleniające,
• poprawiające kondycję dojrzałej skóry,
• wspomagające pielęgnację skóry z cellulitem.

Tradycyjna nalewka z geranium

Garść umytych i rozdrobnionych liści zalewano 200 ml wódki, szczelnie zamykano i odstawiano na 12 dni w ciemne miejsce. Po tym czasie nalewkę przecedzano.

W dawnych domowych recepturach stosowano ją zewnętrznie do nacierania bolących stawów i mięśni. Niewielkie ilości dodawano również do aromatycznych płukanek i herbat.

Anginka jako naturalny odstraszacz owadów

Intensywny zapach liści jest przyjemny dla wielu osób, ale niechętnie zbliżają się do niego muchy i komary. Z tego względu anginkę ustawiano na parapetach, balkonach oraz w pobliżu miejsc odpoczynku.

Roślina nadaje wnętrzu świeży, cytrusowo-różany aromat i pomaga ograniczyć obecność uciążliwych owadów.

Uprawa geranium

Anginka pochodzi z południowej Afryki, natomiast w naszym klimacie uprawiana jest głównie jako roślina doniczkowa. Nie jest wymagająca i dobrze radzi sobie nawet u osób, które nie mają dużego doświadczenia w pielęgnacji roślin.

Stanowisko

Geranium lubi miejsca jasne i słoneczne. Najlepiej czuje się na parapecie, balkonie albo tarasie osłoniętym przed silnym wiatrem. Zbyt mała ilość światła może powodować wyciąganie się pędów i osłabienie aromatu liści.

Podlewanie

Roślina potrzebuje umiarkowanego podlewania. Lepiej znosi krótkotrwałe przesuszenie niż stale mokre podłoże. Przed kolejnym podlaniem warto pozwolić, aby wierzchnia warstwa ziemi lekko przeschła.

Nie należy pozostawiać wody w podstawce, ponieważ przelanie może prowadzić do osłabienia korzeni.

Temperatura

Anginka nie lubi chłodu, gwałtownych zmian temperatury ani przymrozków. Zimą najlepiej przechowywać ją w jasnym pomieszczeniu o temperaturze około 10–15°C i podlewać oszczędniej.

Przycinanie

Regularne uszczykiwanie wierzchołków pobudza roślinę do rozkrzewiania. Dzięki temu anginka staje się gęstsza, wypuszcza więcej młodych liści i zachowuje ładny kształt.

Ostrożność

Przed wykorzystaniem liści na skórę lub w tradycyjnych domowych recepturach należy upewnić się, że roślina nie wywołuje reakcji alergicznej; kobiety w ciąży, dzieci i osoby przyjmujące leki powinny skonsultować takie zastosowanie ze specjalistą. Nie wkładać liści ani nie wlewać soku lub naparu do przewodu słuchowego.

Przed zastosowaniem skontaktuj się z naturapeutą.

Roślina wyhodowana przez Pracownię Rękodzieła Klasztornego działającą przy Gminie Wyznaniowej Łódź II.

Zgodnie z prawem wewnętrznym wspólnoty należy do sfery Sacrum i została przygotowana zgodnie z Dekretem nr 10/24.

Opis dawnych sposobów wykorzystania geranium ma charakter historyczny i edukacyjny, służąc zachowaniu tradycyjnej wiedzy zielarskiej oraz dziedzictwa wspólnoty. Nie stanowi diagnozy, porady medycznej ani obietnicy wyleczenia. Roślina i przygotowywane z niej domowe receptury nie zastępują odpowiedniego leczenia ani pomocy specjalisty.